رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم

                                         بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم

یاد من نبودی اما من به یاد تو شکستم

                              غیر تو که دوری از من دل به هیچکسی نبستم

مینویسم که اگر برای خواندنشان آمدی حرفی باقی نمانده باشد٬ هرچند که میدانم همیشه برای گفتن حرف هست و هر چند که میدانم تو هیچگاه برای خواندن دل نوشته هایم نمی آیی. همیشه آرزویم این بود که حرفهای خفته درونم را با تو بازگو کنم اما چه کنم که آرزوهای محالم فراوان است و چه کنم که نوشتن از گفتن برایم آسان تر است٬ با نوشتن کسی شکستنم را نمیبیند اما با گفتن تو میبینی که چگونه فرو میریزم٬ میخواهم مثل همیشه در سکوت و تنهایی خویشتن بشکنم.

دوستت دارم...

جز این دو کلمه چیزی نمی توانم بنویسم٬ جز این دو کلمه چیزی برای نوشتن نمی یابم. این جمله ای است که تنها تو نوشتنش را به من آموختی و صحیح بیان کردنش را به من یاد دادی.

گفته بودند که اگر نبینمت این علاقه را به فراموشی خواهم سپرد اما فایده ای نداشت و دوری ها و فاصله ها نتوانستند بر احساسم غلبه کنند٬ هنگامی که از دیدگانم دور بودی با تمام وجود احساست میکردم مثال تمامی لحظه هایی که پشت درهای بسته کلاس برای ورود می ایستادی و من هیچگاه برای دیدنت سر نمی چرخاندم چرا که وجودت را پشت آن چهارچوب سفید احساس میکردم و میدانستم کسی که اکنون به در ضربه میزند همان کسی است که من دائما انتظار آمدنش را میکشیدم٬ تو هیچگاه صدای ضربانهای قلبم را به هنگام ورودت به چهار دیواری کلاس نشنیدی با اینکه صدایش تمام فضا را پر میکرد و هیاهوی بچه ها را میشکست٬ من لبخندی از فرط خوشحالی میزدم و از اینکه زین پس عطر نفسهایت تمام فضای کلاس را پر خواهد کرد شادمان میگشتم٬ بی آنکه بدانی از بدو ورودت در وجودم چه غوغایی برپاست بر جای مینشستی و در آرامش خاص خود فرو میرفتی. صادقانه بگو آیا از این حال و روزم خبری داشتی!؟

آری احساست میکردم و هنوز هم وجودت را احساس میکنم و یقیین دارم که این حس نشانی از عشق من نسبت به توست٬ عشقی که من در وجودم پنهان کردم و نمیتوانم فراموشش کنم. کاش بدانی که چقدر نیازمند آرامشم اما با وجود غوغای درونم آرامش چگونه باید حاصل گردد! آرامم کن که این کار تنها از تو بر می آید.

فراموش کردنت دشوار است٬ حتی باران هم تو را یادآور می شود٬ میدانم تو هم مثال من عاشق بارانی و این شوق مرا برای ایستادن در باران بیشتر میسازد چرا که میدانم تو هم در گوشه ای به آسمان زل زده ای و لبخندت را به قطرات باران هدیه میکنی و از این همه زیبایی لذت میبری. وای که اگر بدانی در اتاقم از وجود تو چه چیزهایی وجود دارد دیگر انتظار فراموش کردنت را از من نخواهی داشت. اگر بگویم که لحظه لحظه هایم را چگونه سپری میکنم و تو را چگونه در فضای اتاقم می پرورانم مثال تمامی کسانی که داستان عشق یک طرفه ام را دیده و شنیده اند به گریه پناه میبری.

دلم میخواهد خود را از لحظه نبودت توصیف کنم تا بدانی که بی تو چه هستم اما باز هم کسی از درونم میگوید این احساس من است و باید با خودم بماند٬ هر شب برای روشن نگه داشتن احساسم شمعی روشن میکنم و حرفهای دلم را مثل همیشه در دفتری مینویسم٬ به امید آنکه روزی آن دفتر به همراه تمامی امانتی هایت به دستت برسد و پس از نوشتن در خوابی فرو میروم که تو در آن سرک میکشی. من احساسم نسبت به تو را رها نمیکنم و تو و فکر تو من را رها نمیسازد چه در خواب٬ چه در رویا٬ چه در بیداری و چه در لحظه لحظه های زندگی ام.

اکنون که برایت صادقانه و از اعماق وجودم مینویسم دلم میخواهد بگویم که هرگز فراموش نمیشوی و برایم خواهی ماند٬ تا ابدیت. با اینکه میدانم حتی ذره ای از احساست٬ حتی احساس تنفرت هم به من تعلق ندارد اما تمامی احساسم تا همیشه متعلق به تو خواهد بود. دوستت دارم بی آنکه از تو توقع آن را داشته باشم که چنین احساسی را به من هدیه کنی و بدون هیچ توقع خاص دیگری این احساسم را از اعماق وجودم به تو هدیه میدهم٬ تویی که تمامی زندگی ام شدی٬ تویی که لایق احساس های پاک هستی.

حرفهای ناگفته بسیار مانده اما بهترین بگذار باز هم حرفی بماند٬ حرفهایی در درونم نهفته که هیچ پایانی در آنها نیست٬ همانند احساس بی پایانی که خالق تمامی حرفهای درونم است. اگر دل نوشته هایم را خواندی برای آرزوهایم دعا کن٬ آرزویم داشتنت نیست٬ آرزویم فقط خوشبختی٬ سلامتی و شادی تو و همچنین رسیدن به آرزوهایت است.